Prema informacijama koje je redakcija, iz nezvaničnog, ali lično i profesionalno kredibilnog izvora, uspjela da provjeri, nesporno je da je tokom realizacije službenog trenažnog procesa došlo do ranjavanja policijskog službenika Bijelića. Time je potvrđeno da predmetni događaj nije konstrukcija niti dezinformacija, već ozbiljan bezbjednosni incident koji po svojoj prirodi zahtijeva hitno i sveobuhvatno institucionalno postupanje.
S obzirom na to da je riječ o ranjavanju policijskog službenika tokom izvršavanja službenih aktivnosti, predmet ne može biti sveden isključivo na pitanje okolnosti ispaljenja projektila. Krivičnopravna i institucionalna odgovornost mora biti ispitana kroz cjelokupan lanac događaja – od trenutka nastanka povrede, preko postupanja zdravstvenih radnika, do odlučivanja na komandnom i rukovodnom nivou u bezbjednosnom sektoru.
U tom smislu, nadležno državno tužilaštvo ima obavezu da utvrdi da li su zdravstveni radnici koji su učestvovali u zbrinjavanju povrijeđenog postupali u skladu sa pravilima medicinske struke i zakonskim obavezama. Ukoliko je bilo ko od njih imao saznanja da je riječ o povredi nastaloj pod okolnostima koje ukazuju na moguće izvršenje krivičnog djela, a takvo saznanje nije prijavio nadležnim organima, mora se ispitati postojanje elemenata krivičnog djela neprijavljivanje krivičnog djela, kao i eventualna odgovornost za nesavjesno pružanje zdravstvene zaštite ili druga krivična djela, ukoliko za to postoje zakonski uslovi.
Posebno je neophodno utvrditi da li su tačni navodi da je nakon prvobitnog operativnog zahvata u Kliničkom centru Crne Gore projektil ostao u tijelu povrijeđenog policijskog službenika, kao i da je zbog toga bio prinuđen da se podvrgne novoj hirurškoj intervenciji u privatnoj zdravstvenoj ustanovi o sopstvenom trošku. Ukoliko bi se ove činjenice potvrdile, istraga bi morala obuhvatiti ne samo eventualnu medicinsku odgovornost, već i eventualno prikrivanje profesionalnih propusta, falsifikovanje ili prikrivanje medicinske dokumentacije, ukoliko postoje elementi koji na to ukazuju.
Istovremeno, tužilaštvo je dužno da utvrdi da li je nakon samog događaja bilo nezakonitog uticaja na tok službenog izvještavanja, da li je incident uredno evidentiran, da li su o njemu obaviješteni svi nadležni organi i da li je bilo pokušaja prikrivanja činjenica ili sprečavanja pokretanja zakonom propisanih procedura. Svako svjesno propuštanje prijavljivanja događaja, uništavanje ili prikrivanje dokaza, davanje netačnih službenih informacija ili zloupotreba službenog položaja predstavlja osnov za utvrđivanje krivične i disciplinske odgovornosti.
Komandna odgovornost u bezbjednosnom sektoru nije politička niti moralna kategorija, već proizlazi iz zakonske obaveze rukovođenja, nadzora i zakonitog postupanja. Zbog toga eventualna odgovornost ne može biti ograničena na neposredne učesnike događaja, već mora obuhvatiti sva službena lica koja su znala ili morala znati za incident, a nijesu preduzela zakonom propisane mjere ili su svojim činjenjem ili propuštanjem doprinijela prikrivanju događaja ili onemogućavanju njegovog procesuiranja.
U državi koja počiva na vladavini prava ne smije postojati selektivna primjena zakona. Ukoliko je policijski službenik ranjen, a nakon toga bilo ko – bez obzira na funkciju, čin ili profesiju – nije izvršio zakonom propisanu obavezu prijavljivanja, evidentiranja ili procesuiranja događaja, takvo postupanje mora biti predmet krivičnopravne ocjene. Od ljekara i medicinskog osoblja, preko neposrednih starješina, do najviših rukovodilaca koji su bili upoznati sa događajem, odgovornost se mora individualizovati i utvrditi u skladu sa zakonom, bez izuzetaka i bez privilegovanih.