Ima nečeg gotovo ciničnog u prizorima današnjeg javnog zapomaganja onih koji su godinama upravljali polugama moći. Dok se sada predstavljaju kao žrtve sistema, zaboravljaju da su upravo oni taj sistem pretvarali u instrument pritiska, kontrole i eliminacije svakoga ko je pokazivao elementarnu lojalnost zakonu, a ne partijskom centru moći.
Dok se danas prolijevaju krokodilske suze nad „nepravdom“ i pominje navodni progon, zaboravlja se period kada su medijski i bezbjednosni mehanizmi korišćeni za diskreditaciju, zastrašivanje i profesionalno uništavanje ljudi koji su imali hrabrosti da ruku drže na grudima – u znak poštovanja prema državi – a ne u džepu građana. Tada nije bilo govora o ljudskim pravima, procedurama i standardima. Tada je važila samo jedna maksima: lojalnost pojedincu iznad lojalnosti državi.
Njihovi tadašnji saradnici i izvršioci prljavih podmetanja, sada svoje ružne saradničke njuške ispoljavaju svakodnevno, danas pokušavaju da umanje odgovornost nalogodavaca, relativizuju činjenice i predstave institucionalne postupke kao politički obračun.
Ali bezbjednosni sistem nije produžena ruka bilo čije biografije.
On mora biti štit ustavnog poretka, a ne štit pojedinaca od odgovornosti.
Najveća prijetnja bezbjednosti države nije kritika, niti politička promjena. Najveća prijetnja je uvjerenje da je država privatni resurs. Da su institucije tu da služe interesnoj mreži.
Da, mnogi su promijenili političke „dresove“. Ali promjena dresa ne briše tragove.Pogotovi ne one koji smrde nečovještvom!
Postoje i oni čiji je dres ostao u bojama ove države – ne partije, ne interesne grupe, već države kao zajednice svih građana. Oni koji nikada nijesu prihvatili opasnu i nametnutu tezu „država to smo mi“ i oni koje i nakon 15 godina zakletva data ovoj državi obavezuje da služe, štite i čuvaju tekovine ove države, a ne nametnute elite!!!